مگیر از من خسته دل پای باز

چو گرد آمدی با تو این خاکسار

بر آن درگر از من نبودی غبار

دگر بار گفتش که ای چاره ساز

تو می آیی و می روم زین سپس

که پیشم گرامی تری از نفس

به آمد شدت زنده است این بدن