تو می آیی و می روم زین سپس

بر آن درگر از من نبودی غبار

دگر بار گفتش که ای چاره ساز

مگیر از من خسته دل پای باز

که پیشم گرامی تری از نفس

به آمد شدت زنده است این بدن

گر آمد شدن کم کنی وای من