که پیشم گرامی تری از نفس

دگر بار گفتش که ای چاره ساز

مگیر از من خسته دل پای باز

تو می آیی و می روم زین سپس

به آمد شدت زنده است این بدن

گر آمد شدن کم کنی وای من

برو که آفریننده یار تو باد