گه از تیزیش کند می گشت فهم

که بر وی نشیند نسیم تتار

جهنده براقی چو برق یمان

رونده سمندی چو آب روان

گه از رفتنش باز می ماند و هم

به کهسار چون ابر خوش بر شدی

نه ز آن ابر کز خوی تنش تر شدی