گه از رفتنش باز می ماند و هم

جهنده براقی چو برق یمان

رونده سمندی چو آب روان

گه از تیزیش کند می گشت فهم

به کهسار چون ابر خوش بر شدی

نه ز آن ابر کز خوی تنش تر شدی

به زیر آمدی همچو سیل از زبر