به کهسار چون ابر خوش بر شدی

رونده سمندی چو آب روان

گه از تیزیش کند می گشت فهم

گه از رفتنش باز می ماند و هم

نه ز آن ابر کز خوی تنش تر شدی

به زیر آمدی همچو سیل از زبر

نبودی ز سیرش زمین را خبر