وجود تو را منت از دادگر

تو خود چونی از رنج آمد شدن؟

ز سختی نباید نمودن عتیب

که باشد جهان را فراز و نشیب

که دیدم به خیر و سلامت دگر

چو از مجلس عام برخاستند

نشستند و بزمی آراستند