اگر چه صراحی سخن گوی بود

که در گردن تو است خون شراب

بلورین صراحی چو آب از سبو

فرو برد چون گشت روشن بر او

ولیکن به غایت تنک روی بود

بدان کو فرو داشت کرد این سخن

به گردن فرو آمدش خون دن