بدو گفت کای یار جانی من

بر این در عزیز از پی چیستم

شهنشه دژم شد ز گفتار او

فرومانده در کار و کردار او

مجو تلخی زندگانی من

نشد حاصل از داغ هجرم فراغ

چرا می نهی بر سر داغ،داغ؟