مجو تلخی زندگانی من

شهنشه دژم شد ز گفتار او

فرومانده در کار و کردار او

بدو گفت کای یار جانی من

نشد حاصل از داغ هجرم فراغ

چرا می نهی بر سر داغ،داغ؟

مرو از برم برگ دوریم نیست