بلورین قدح زهره بر زد به سنگ

پر از کاه شد چون ره کهکشان

دم صبح آهی برآورد سرد

پلاسی چو شب در بر روز کرد

به ناخن خراشید رخسار چنگ

دریدند خنیاگران روی دف

به سر بر همی زد می لعل کف