بر آن گلرخان نوحه گر شد سحاب؟

که بر جویبار از روان دست شست

هوای خرامیدن است اندر او

به دستان ولی سرو را پای کو؟

بدیشان همی بارد از دیده آب

کجا آن رخ ناز پروردشان؟

بیا این زمان بین گل زردشان