دو نازک، دو همدم، دو هم خوی گل

چه فریاد بر خویشتن می زنند

از اینجا نظر کن به حال دو دوست

به هم بوده یک چون مغز و پوست

مصاحب چو رنگ گل و بوی گل

در آن روز بی اختیاری نگر

که شان دور باید شد از یکدیگر