جهانا ندانم چه آیین تو است

مصاحب چو رنگ گل و بوی گل

در آن روز بی اختیاری نگر

که شان دور باید شد از یکدیگر

چه بنیاد بر مهر و بر کین تو است؟

که سرو سهی را در آری به ناز

کنی سر بلندش به عمر دراز