که سرو سهی را در آری به ناز

که شان دور باید شد از یکدیگر

جهانا ندانم چه آیین تو است

چه بنیاد بر مهر و بر کین تو است؟

کنی سر بلندش به عمر دراز

ز بیخ و بنش ناگهان برکنی

کنی سرنگونش به خاک افکنی