گهی چون رخم زعفرانی بود

چرا می شوی آخر زود زرد

چو برگ رزان از دم باد سرد؟

دمی چهره ات ارغوانی بود

چو بشنید رخساره پرتاب کرد

دو چشم از ستاره پر از آب کرد

جوابیم گرم از سر مهر گفت