چند از پی آن جهان خورم خون

زلف تو چه توبه ها که بشکست

عشقت در غارت درون زد

با عشق تو در نمی توان بست

چند از پی این جهان شوم پست

به زان نبود که گر بود بخت

هم مصلحت آنکه گر دهد دست