تا آن دو روی را به چه رو بر کشیده اند

در آفتاب گردش ازین سایه کی فتاد

تا سایبان سبز فلک گستریده اند

در کار زر به دور کفش خیره مانده ام

سرویست سر فراز به بستان سلطنت

کان سرو را ز عقل و روان آفریده اند

ماران رمح سینه اعدا ز دست او