چو ابر از دیده باران می فشاند

که نه روزش قرارست و نه شب خواب

به خاک انداخته چرخش چو تیر است

کمان قد گشته و اکنون گوشه گیرست

چو گل هر دم گریبان می دراند

ز آهش آسمان را دل کبابست

جهان را چشم ها زین غم پر آبست