ز نوش نکته اش بیهوش گشته

گهی پیچیدن اندر تاب مویش

گهی دادن نشان از نقش رویش

ملک زاده همه تن گوش گشته

ملک را گفت:« من می دارم امید

که فردا مه رود در برج خورشید»

سحر مهراب چون صبح دل آرا