صنوبر وار در بستان چمان گشت

به عمدا رو ترش کرد و فرو برد

چو سروی از کنار جوی برخاست

به قد خویش بستان را بیاراست

همی زد چون صبا گرد چمن گشت

در آن مهتاب می گردید خورشید

دو مطرب در پیش بر شکل ناهید