یک امشب خواب خوش بر گل میاشوب

ملک را خواست دادن ز آن بشارت

به شکر کرد شیرین لب اشارت

که: «کم گو بلبلا کمتر کن آشوب

اگر چه برگ گل آشفته اولی

ولیکن خفته است او ، خفته اولی

درآن مهتاب چشم انداخت بر شاه