حصاری بود عالی سور بر سور

نبودی آفتاب را سایه را بار

چمن پرورد گلبرگ بهاری

چو گل در غنچه شد ناگه حصاری

پری پیکر عزا می داشت در سور

در آن سور آن گلی سوری به ماتم

چو صبح از دیده می افشاند شبنم