از سر رحمت مگر هم نو شوی دستگیر

زانکه پراکنده شد مایه سودای من

قصه خوناب دل گر نکنم چون کنم؟

می رسد از جان به لب جوشش صفرای من

ورنه چه برخیزد از دست من و پای من؟

دل چو قبا بسته ام بر قد و بالای تو

عشق قدت جامه ایست راست به بالای من