چو شب عقد ثریا عرض کردی

عشق قدت جامه ایست راست به بالای من

بس که رگ جان زدم در غم عشقت چو چنگ

غیر رگ و پوست نیست هیچ بر اعضای من

ز چشم جم جواهر خوانه کردی

چو صبح از دیده راندی اشک ژاله

ملک نیز این غزل خواندی به ناله: