تا عاقبت کار به خورشید رسیدم

ای دوست چه گویم که من از هجر چه دیدم

دشمن مکشاد آنچه من از دوست کشیدم

چون میوه ناپخته شد آبم به دهن تلخ

آمد که مرا در نظر خویش بسوزد

یاری که چو پروانه بشمعش طلبیدم

ای بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه