دلم را داشتن در بند تا چند ؟

دل غمگین غمگینان کنی شاد

به زندانت مرا جانی است محبوس

مگردانم ز جان خویش مایوس

برون آور دل من از چه بند»

جهان بانو نهاد انگشت بر چشم

بدو گفت: «ای بجای نور در چشم،