جهان بانو نهاد انگشت بر چشم

مگردانم ز جان خویش مایوس

دلم را داشتن در بند تا چند ؟

برون آور دل من از چه بند»

بدو گفت: «ای بجای نور در چشم،

دل و جان در تن از بهر تو دارم

به جان و دل همه کارت بر آرم»