برون آور دل من از چه بند»

به زندانت مرا جانی است محبوس

مگردانم ز جان خویش مایوس

دلم را داشتن در بند تا چند ؟

جهان بانو نهاد انگشت بر چشم

بدو گفت: «ای بجای نور در چشم،

دل و جان در تن از بهر تو دارم