زجای نیایش بیامد چوگرد

دل موبد و هیربد خوش کنم

بگفت این وز خاک برپای خاست

ستمدیده گوینده بود راست

به بهرام چوبینه آواز کرد

که ای دوزخی بنده دیو نر

خرد دور و دور از تو آیین وفر