رخ خورشید چون گل خواست آراست

نگار از شرم دستش می شد از دست

به پایان گشت حنا نیز پا بست

مه مشاطه با آیینه برخاست

چو رویش دید رو در حاضران کرد

کزین خوشتر چه آرایش توان کرد؟

رخش در آینه این نظم شیرین