به دست برق سپردیم آشیانه خویش

به روی سیل گشادیم راه خانه خویش

مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا

همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را