مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا

به روی سیل گشادیم راه خانه خویش

به دست برق سپردیم آشیانه خویش

همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را

به دست خویش که آتش زند به خانه خویش