همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش

به روی سیل گشادیم راه خانه خویش

به دست برق سپردیم آشیانه خویش

مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را

به دست خویش که آتش زند به خانه خویش

مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا