مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا

همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را

به دست خویش که آتش زند به خانه خویش

به ناله سحر و گریه شبانه خویش

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر

چو گل نهد سر و مستی کند بهانه خویش