به ناله سحر و گریه شبانه خویش

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را

به دست خویش که آتش زند به خانه خویش

مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر

چو گل نهد سر و مستی کند بهانه خویش

رهی به ناله دهی چند دردسر ما را؟