رهی به ناله دهی چند دردسر ما را؟

به ناله سحر و گریه شبانه خویش

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر

چو گل نهد سر و مستی کند بهانه خویش

بمیر از غم و کوتاه کن فسانه خویش