چو گل نهد سر و مستی کند بهانه خویش

مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا

به ناله سحر و گریه شبانه خویش

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر

رهی به ناله دهی چند دردسر ما را؟

بمیر از غم و کوتاه کن فسانه خویش