به دست خویش که آتش زند به خانه خویش

مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا

همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را

مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا

به ناله سحر و گریه شبانه خویش

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر