نگاه من به چشم آن سهی بالا نمی افتد

منم مرغی که جز در خلوت شبها نمی نالد

منم اشکی که جز بر خرمن دلها نمی افتد

ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم

به پای گلبنی جان داده ام اما نمی دانم

که می افتد به خاکم سایه گل یا نمی افتد

رود هر ذره خاکم به دنبال پریرویی