به پای گلبنی جان داده ام اما نمی دانم

منم اشکی که جز بر خرمن دلها نمی افتد

ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم

نگاه من به چشم آن سهی بالا نمی افتد

که می افتد به خاکم سایه گل یا نمی افتد

رود هر ذره خاکم به دنبال پریرویی

غبار من به صحرای طلب از پا نمی افتد