که می افتد به خاکم سایه گل یا نمی افتد

ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم

نگاه من به چشم آن سهی بالا نمی افتد

به پای گلبنی جان داده ام اما نمی دانم

رود هر ذره خاکم به دنبال پریرویی

غبار من به صحرای طلب از پا نمی افتد

مراد آسان به دست آید ولی نوشین لبی جز او