ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم

کسی غیر از غم دیرین به یاد ما نمی افتد

منم مرغی که جز در خلوت شبها نمی نالد

منم اشکی که جز بر خرمن دلها نمی افتد

نگاه من به چشم آن سهی بالا نمی افتد

به پای گلبنی جان داده ام اما نمی دانم

که می افتد به خاکم سایه گل یا نمی افتد