وز اشک غم چو کشتی طوفان رسیده ای

من کیستم ز مردم دنیا رمیده ای

چون کوهسار پای به دامن کشیده ای

از سوز دل چو خرمن آتش گرفته ای

چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته ای

چون صبح از غم تو گریبان دریده ای

سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل