چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته ای

چون کوهسار پای به دامن کشیده ای

از سوز دل چو خرمن آتش گرفته ای

وز اشک غم چو کشتی طوفان رسیده ای

چون صبح از غم تو گریبان دریده ای

سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای