چون صبح از غم تو گریبان دریده ای

از سوز دل چو خرمن آتش گرفته ای

وز اشک غم چو کشتی طوفان رسیده ای

چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته ای

سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام