آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای

چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته ای

چون صبح از غم تو گریبان دریده ای

سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

بی تاب تر ز اشک به دامن دویده ای

ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیست