بی تاب تر ز اشک به دامن دویده ای

سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیست

راحت کجا و خاطر ناآرمیده ای

بیچاره ای که چاره طلب می کند ز خلق