راحت کجا و خاطر ناآرمیده ای

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

بی تاب تر ز اشک به دامن دویده ای

ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیست

بیچاره ای که چاره طلب می کند ز خلق

دارد امید میوه ز شاخ بریده ای

از بس که خون فرو چکد از تیغ آسمان