ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیست

آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای

رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

بی تاب تر ز اشک به دامن دویده ای

راحت کجا و خاطر ناآرمیده ای

بیچاره ای که چاره طلب می کند ز خلق

دارد امید میوه ز شاخ بریده ای